I ಲೇಖಕಿ ಫಾತಿಮಾ ರಲಿಯಾ I ಅವರಿಗೊಂದು ಬಹಿರಂಗ ಪತ್ರ I
ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ‘ಅವಳ ಕಾಲು ಸೋಲದಿರಲಿ’ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಕೈಗೆ ತಲುಪಿತು. ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಅದರ ಭಾವತೀವ್ರತೆ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿತು; ಮಧ್ಯೆ ಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ರಂಜಾನ್ ಉಪವಾಸದ ಮಧ್ಯೆ, ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿಗೂ ನಾನು ಕವಿತೆಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಓದುವ ಅನುಭವ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಸ್ಪಂದನಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು, ಅದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಪುಸ್ತಕದ ಬೆನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷತಾ ಹುಂಚದಕಟ್ಟೆಯವರು ಬರೆದಿರುವ ಸಾಲುಗಳು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿದವು:
“ನನ್ನೂರಿಗೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಕಳಿಸು ಎಂದು ಬೇಡುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿದೆಯೇ?”
ಈ ಸಾಲೇ ಸಂಕಲನದ ತೀವ್ರ ಭಾವನೆ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು.
ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳು ಕೇವಲ ಪದಗಳ ಸರಮಾಲೆಯಲ್ಲ; ಅವು ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಿಡಿತ, ನೋವು, ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನೆಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಂತೆ ಓದುಗರಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ‘ಕಣ್ಣ ತೇವ’ ಮತ್ತು ‘ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ?’ ಕವಿತೆಗಳು ದೈನಂದಿನ ಒತ್ತಡ, ಏಕಾಂತ ಮತ್ತು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಮೌನವನ್ನು ನನಗೆ ಬಹಳ ಆಳವಾಗಿ ಅನುಭವವಾಗಿಸಿದವು.
‘ಬುದ್ಧ ನಗುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಕವಿತೆಯು ನನ್ನನ್ನು ಇಂದಿನ ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಕುರಿತು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಶಕುಂತಲೆ ಮತ್ತು ಅಹಲ್ಯೆ ಎಂಬ ಪೌರಾಣಿಕ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಇಂದಿನ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದು, ಅವರ ಮೌನ, ನೋವು ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ನೀವು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರುವುದು ನನಗೆ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ನೀಡಿತು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೌನವನ್ನೇ ಅವಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಅಥವಾ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ, ಆ ಮೌನವು ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾದ ದನಿಯಾಗಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಮೌನವು ಕೇವಲ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಲ್ಲ, ಅದು ಅಂತರಂಗದ ಸ್ಫೋಟ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿದೆ.
ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪರ್ಶಗೊಂಡ ಭಾಗವೆಂದರೆ ಕುಟುಂಬದ ಭಾವನೆಗಳ ಚಿತ್ರಣ. ಅಪ್ಪನ ಅಗಲಿಕೆಯ ಶೂನ್ಯತೆ, ಅಮ್ಮನ ತ್ಯಾಗ, ಮಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತ ಮಮಕಾರ—ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿವೆ. ರೂಪಕಗಳ ಬಳಕೆ—‘ಒಡೆದ ಹಾಲು’, ‘ಹರಿದ ವೀಣೆ’, ‘ಬರಿಗಾಲಿನ ನರ್ತನ’—ನೋವಿನ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. “ಬರೆಯದೇ ಉಳಿದ ಪದ್ಯ” ಓದಿದಾಗ ಬರಹಗಾರನ ಆಳವಾದ ಸಂಕಟ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಮುಖಪುಟವು ಸಂಕಲನದ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾರಾಟ ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪಕವು ಕವಿತೆಗಳ ಭಾವನಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕದೇ, ಓದುಗರನ್ನು ಕಾವ್ಯದೊಳಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಸಂಕಲನದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ‘ಅವಳ ಕಾಲು ಸೋಲದಿರಲಿ’ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕವಿತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು, ಬದುಕಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯವನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಫಾತಿಮಾ ರಲಿಯಾ ಅವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿವೆ ಎಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವಾಗ ನನ್ನ ಪದಗಳು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಕಾವ್ಯದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತವೆಯೇ ಎಂಬ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಅನುಮಾನವೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ.
-ಖಲಂದರ್ ರಜ್ವಿ ಬೆಜ್ಜವಳ್ಳಿ